Billen wassen

"Word jij daar nou nooit moe van?", vraagt hij aan mij terwijl ik net bezig was om zijn rug te wassen. "Waarvan?", vraag ik hem terug. "Ja, van dat billen wassen, natuurlijk. Het lijkt mij helemaal niks. Je bent nog jong en dan ben je de hele dag alleen maar mensen aan het wassen. Niks voor mij!", antwoord hij terug. "Ach, zeg ik. Dat billen wassen is maar een klein onderdeel van de werkzaamheden en ik zou niets anders willen", zeg ik terug. Meneer blijft stil en het lijkt alsof hij mijn antwoord op zich in laat werken.

 

Veel mensen denken dat een verpleegkundige alleen maar billen aan het wassen is en dat vind ik jammer. Jammer omdat de verpleegkunde zoveel meer is dan het billen wassen en ik het, het prachtigste beroep vindt wat er maar is. 
En daarom is dit er voor alle mensen die denken dat je als verpleegkundige alleen maar billen aan het wassen bent:

 

Verpleegkunde is naast werk, ook een roeping. Werk waarbij we er zijn voor de medemens. Als verpleegkundigen zijn we er om mensen te helpen met wassen, vinden we niet zo snel iets raar en kijken we nergens meer van op. We zijn er wanneer er poep of urine is of wanneer er gebraakt is. En voor de lucht, zijn we inmiddels immuun geworden en doet het ons eigenlijk niets meer. We helpen mensen die niet meer alleen kunnen lopen, geven ze de arm ter ondersteuning en vangen ze op wanneer ze vallen. We helpen wanneer niets meer vanzelfsprekend is en eten een grote uitdaging is. En nee, dat heet geen voeren, maar noemen wij "mensen begeleiden tijdens het eten". Als verpleegkundige zijn wij de oren en ogen van de arts. We observeren, signaleren, rapporteren en overleggen in het belang van de patiënt. We passen eigen kennis toe, vragen collega's ons te helpen, raadplegen het internet en streven naar de allerbeste zorg. Want die zorg, geeft ons een goed gevoel en voor dat gevoel willen wij iedere dienst weer opnieuw gaan. 
Wij kennen veel medicijnen uit ons hoofd, reiken deze aan in een medcijncupje. Maar wanneer slikken niet meer gaat, malen wij ze fijn om ze alsnog te kunnen geven. We bereiden medicatie om te kunnen geven via het infuus, zoeken protocollen op, rekenen infuussnelheden uit en vechten met infuuspompen. We prikken infusen en zijn alert op flebitis. We drukken alarmbellen uit, horen de piepjes de hele dienst aan en verwisselen infuuszakken wanneer dit nodig is. We nemen bloed af, meten controles en houden alles nauwlettend in de gaten. 
Maar wij zijn ook de schouder waar je op mag huilen, wanneer het allemaal even niet meer mee zit. We luisteren naar je, hebben begrip voor je emoties en soms, soms pinken wij ook een traantje weg. Want we zijn professioneel, maar blijven altijd mens. En dus hebben ook wij onze emoties. Je mag tegen ons schelden, wanneer je boos bent. Wanneer je gefrustreerd bent om alles wat er gebeurd en je niet weet hoe hier mee om te gaan. We hebben begrip voor jouw emoties, maar vinden het ook prettig wanneer ons gevoel gerespecteerd wordt. Maar ook zijn wij erom mee te lachen en om gezellig mee te praten. We zijn er voor al je vragen en onduidelijkheden en rennen en vliegen om jou dat te kunnen geven wat je nodig hebt. 
En dus kan ik zeggen, dat verpleegkunde veel meer is dan billen wassen en het verdient om haar ware gezicht te laten zien.