De wereld van verpleegkundigen

"Alvast van harte gefeliciteerd, je hebt een zeven voor je artikel", schreef mijn individuele begeleider op 26 juni. En met die zin was ik niet langer meer leerling verpleegkundige, maar mocht ik mijzelf verpleegkundige noemen.

 

In de afgelopen vier jaar heb ik het vak verpleegkunde vanuit verschillende aspecten gezien. Ik heb leren omgaan met Korsakov, geleerd om direct te zijn en niet terug te deinzen bij een weerwoord van de cliënten. Ik heb daar geleerd wat een verslaving met mensen kan doen en wat een impact het heeft wanneer je zelf dit inzicht niet meer hebt. 
Ik heb kwetsbare ouderen mogen helpen in de thuissituatie. Mogen helpen met douchen, met wassen en met aankleden. Ik heb honderden steunkousen aangetrokken, ogen gedruppeld en medicijnen gedeeld. Ik heb van ze geleerd van het leven te genieten en dankbaar te zijn dat ik niet eenzaam ben. Ik heb mensen zien herstellen, maar ook mensen zien overlijden. Ze hebben mijn hand gepakt om hun dankbaarheid te uitten en hebben heel wat gemopperd wanneer de zorg iets later kwam. 
Daarna ging ik naar het ziekenhuis en heb ik baby's geboren zien worden. Ouders in onzekerheid gezien, bang om hun kindje te verliezen. Ik heb het hartje van de baby gehoord bij een hartfilmpje, bewegingen gezien tijdens een echo. Ik heb flesjes gegeven, luiers verschoond en was iedere keer weer verliefd van zo'n mooi wonder. 
Ik heb patiënten geholpen met neurologische aandoeningen. Gewassen op bed, uit bed gehaald met een tillift. Rolstoelen geduwd en geoefend met het lopen na een CVA. Ik heb de mensen wisselligging gegeven wanneer uit bed gaan niet meer mogelijk was. Ik leerde de meest voorkomende medicijnen uit mijn hoofd om ze die uitleg te kunnen geven wanneer er vragen waren. Ik bood dat luisterend oor wanneer er verdriet was, verdriet om wat er gebeurd was. Ik sloeg mijn arm om ze heen, pakte hun hand en was er op dat moment alleen voor hem/haar. Ik hielp met eten en drinken, poetste tanden en kunstgebitten en hield voedingsscorelijsten bij. Ik liep door de gang met volle po's, urinalen en hielp mensen die incontinent waren. Ik heb overleg gehad met de arts, maakte mij hard voor de patiënt en ging voor de beste behandeling. Ik heb van collega's geleerd en collega's leerde van mij.

 

Van werkbegeleiders leerde ik te vertrouwen op mijzelf, groeide ik van een stille en teruggetrokken stagiaire naar een verpleegkundige die ik nu ben. Ze hielpen mij om deze ontwikkeling te kunnen doen, gaven feedback en hebben mijn honderden reflecties gelezen. Ze waren er wanneer het tegenzat, wanneer het moeilijk was om in de positie van leerling te zijn en namen mij mee in hun wereld; de wereld van verpleegkundige.

 

En nu ben ik er klaar voor om in die wereld aan de slag te gaan. Want het was niet altijd makkelijk, het was niet altijd leuk, maar bijna altijd wel. En ik heb laten zien dat met een dosis doorzettingsvermogen en een grote motivatie het haalbaar is om met een diploma aan de slag te gaan in deze wereld. 


Dus laat je niet ontmoedigen, geef niet op wanneer het tegenzit en houdt je doel voor ogen. Geniet van dit prachtige vak, want wat ben ik trots. Trots dat ik verpleegkundige ben!