Kwetsbaar

"Ik ga je aangeven bij de politie", schreeuwt een patiënt tegen mij. "Jij helpt mensen om zeep en bent van plan om mij uit het raam te gooien". Ik kijk in twee angstige ogen van mevrouw en probeer haar een beetje te kalmeren. "Ik doe u echt niets mevrouw en ben hier alleen maar om u te helpen", zeg ik in een poging mevrouw te kalmeren. Mijn woorden hebben weinig zin en mevrouw wil niks van mij weten. Met haar ogen stijf dichtgeknepen en haar lippen stevig op elkaar, zit mevrouw in de rolstoel tegenover mij. Niet van plan om met mij te praten omdat zij het vertrouwen in de verpleging kwijt is. Totaal de weg kwijt door de delier wat momenteel bij mevrouw speelt.

 

Als leerling-verpleegkundige ben ik in veel situaties terechtgekomen waar patiënten heel ziek waren, gedragsaandoeningen hadden en met zichzelf in de knoop waren. 
Sommige situaties brachten mij aan het denken. Want hoe zou ik het vinden als ik verlamd was? Zou ik boos zijn? Of misschien wel heel bang? Door hier voor mijzelf over na te denken, kon ik mij een beetje meer inleven in de patiënt. Want hoe kan je zeggen dat je weet hoe iemand zich voelt, zonder dat je het zelf ooit hebt ervaren?

 

Mensen met een delier vind ik schrijnend. Want hoe angstig moet het zijn als je niet meer weet waar je bent? Als je het besef van tijd kwijt bent en je niet weet wat het nu is? Als je niet meer weet wat er met je gebeurd en je de controle kwijt bent? Als je denkt dat mensen het kwaad met je voor hebben en je niet durft te vertrouwen op de goedheid van de mensen om je heen?

 

Weten hoe het is om dit te ervaren, doe ik niet. Ik kan mij er alleen een voorstelling van maken en die voorstelling lijkt mij allesbehalve prettig. 
En dus ben ik er voor deze mensen, de mensen in een delier. Ik help ze te herinneren waar ze zijn, welk jaar het is, welke dag of welk moment van de dag het is. 
Maar bovenal help ik ze zich te herinneren wie ze zijn en ik reik ze mijn hand wanneer ze dwalend over de afdeling lopen op zoek naar hun huis of een voor hun bekende plek.

En zo kan ik, op mijn eigen manier, er zijn voor deze kwetsbare patiëntengroep.