Speelkaarten

"Ik ben Piet" zei hij terwijl hij mij een stevige handdruk gaf. "Ik ben Sanne, de verpleegkundige van vandaag", groette ik terug. Piet is een echte Rotterdammer en maakt op alles wat je vraagt of zegt een grap. Zo moest de boterham bruin en niet wit zijn, want dat paste niet bij zijn, door de zongebruinde huid. Ook moest de koffie zo goedkoop mogelijk gedronken worden, want anders ging zijn zorgverzekering omhoog. Piet was een zelfstandige patiënt waardoor hij weinig zorg nodig had. Alleen voor medicijnen via het infuus en een controle bij de poli, was Piet opgenomen.

 

Ondanks dat ik weinig voor Piet kon doen, liep ik af en toe de kamer in om te kijken of alles nog goed ging. Ik trof een lege kamer aan en er werd ook niet gereageerd toen ik zijn naam riep. 
"Piet, gaat alles goed?", riep ik voor de deur van de badkamer. Er kwam geen reactie en ik klopte op de deur om aan te geven dat ik de deur zou gaan openen. Maar de badkamer was leeg en dus was er geen patiënt te zien. Ook collega's hadden Piet nergens gezien en dat vond ik toch wel vreemd. Waar kon hij toch zijn? Samen met een collega besloten wij het ziekenhuis te doorzoeken om te kijken of wij Piet ergens konden vinden.

 

En ja hoor; daar kwam Piet aangelopen door de draaideur van het ziekenhuis. Een twinkeling in zijn ogen toen hij onze verbaasde gezichten zag en Piet liet ons vol trots zijn spelkaarten zien. "Ik verveel mij hier dood, dus ik ging naar de Hema een spel kaarten kopen. Zo kan ik klaverjassen, zei Piet". Ondanks dat het niet is toegestaan het ziekenhuis te verlaten en naar de winkels te gaan, kon ik mijn lach niet onderdrukken. "Keken ze u niet verbaasd aan? vroeg ik lachend. Piet lachte mee en samen gingen wij terug naar de afdeling.

 

"Piet", zei ik, terwijl we onderweg naar boven waren. "Het is niet de bedoeling dat u naar buiten gaat en al helemaal niet dat u gaat winkelen. U bent tenslotte niet verzekerd wanneer er daar iets gebeurd". Dit had Piet niet verwacht en hij beloofde ons dat het niet nog eens zou gebeuren. "Het is prima als u van de afdeling gaat, maar wil u dat een volgende keer even melden?"

Hij gaf mij weer een stevige handdruk en bij terugkomst op de kamer zei hij; "Het is ons geheimpje hoe ik aan deze kaarten ben gekomen, he zuster!"