Vlaflip

De neurologie vind ik een heel mooi en interessant specialisme. Maar vaak is het ook heftig en indrukwekkend om patiënten zo te zien. Soms halfzijdig verlamd, met ernstige spraakstoornissen, slikstoornissen en/of andere hersenbeschadigingen. 
De communicatie met patiënten is daarom vaak een uitdaging, want hoe kan je met iemand communiceren die niet kan praten? Vaak gaat dit met de nodige gebaren en zo kan er toch een gesprek plaats vinden tussen de zorgvrager en mij.

 

Ik vind het altijd bijzonder om als verpleegkundige iets te kunnen doen voor patiënten. Ze die glimlach te bezorgen, wat ons beide een goed gevoel geeft. Ze dat speciale momentje te geven om hun ziekenhuisopname net een beetje dragelijker te maken. Daar wil ik voor gaan als verpleegkundige en is iedere dienst opnieuw mijn doel.

 

Tijdens een avonddienst zorg ik voor een mevrouw. Deze mevrouw is halfzijdig verlamd, heeft een spraakstoornis waardoor mevrouw zich niet kan uiten en heeft een slikstoornis waardoor het niet veilig is als mevrouw dunne dranken drinkt. Mevrouw krijgt daarom malvoeding aangeboden, waardoor het slikken veilig gaat. 
Aan de reactie van mevrouw merk ik dat het haar niet echt smaakt en iedere avond blijft er veel van de maaltijd over. De toetjes daarentegen gaan er wel als pap in en daar zie ik mevrouw van genieten.

 

In de keuken op de afdeling zie ik dat er gele vla, yoghurt en siroop is en dus komt er een idee in mij op; ik ga een vlaflip maken voor mevrouw! Met een bord vol met vla en yoghurt ga ik naar de kamer van mevrouw. 
'Mevrouw, ik heb een lekkere vlaflip voor u', zeg ik terwijl ik de kamer in stap. Meteen heb ik de aandacht van mevrouw getrokken en ze kijkt mij met wijde ogen aan. Ik pak een stoel en ga naast mevrouw zitten. Heel langzaam bied ik mevrouw de vlaflip aan en ik zie mevrouw genieten. Zwijgzaam zitten wij naast elkaar. Mevrouw genietend van haar vlaflip en ik genietend van de reactie van mevrouw.

 

Als het bord echt helemaal leeg is, zeg ik 'volgens mij vond u het lekker, of heb ik het mis?'. Mevrouw kijkt mij aan, pakt mijn hand vast en ik kijk haar recht in haar stralende ogen aan.

 

Dit gebaar zegt veel meer dan duizend woorden en heeft mij geleerd dat je niet altijd hoeft te kunnen praten, om met elkaar te communiceren. Met een nieuw inzicht en een goed gevoel verder, verlaat ik de kamer.