Chocoladekus

Iedereen is anders en daarmee is dus ook ieder kind anders. Wellicht dat onder andere daarom het zo leuk is om met kinderen te werken. Ze rennen, spelen, fietsen, knutselen, praten en bewegen allen op hun eigen tempo en manier. En juist dat maakt kinderen zo bijzonder.

 

Bij sommige kinderen spat de ondeugd er vanaf. Zo ook bij het vijfjarige patiëntje waar ik deze dienst voor mag zorgen. Een meisje wat in haar korte leventje al genoeg ziekenhuisbezoeken, opnames en operaties heeft gehad en waarvan haar ouders weten dat er nog vele zullen zorgen. Gelukkig voor het meisje laat ze zich niet weerhouden door haar beperkingen en loopt ze de hele kamer door.

 

Steeds wanneer ik de kamer binnen kom, kijkt ze mij met twinkelende ogen aan. De loopauto is haar favoriet en netjes parkeert ze hem naast het bed als ik bij haar kom voor het verwijderen van het infuus. 
Nadat ik het infuus heb verwijderd, de ontslagpapieren aan ouders heb gegeven en zij hun spullen hebben gemaakt, zijn ze er klaar voor om naar huis te gaan.

 

Nadat ik ouders beide een hand heb gegeven, komt het meisje op mij afgerend. Ze pakt haar beide armen mijn been vast en knuffelt hem stevig. Dat ze, tijdens het knuffelen, haar chocolademond aan mijn witte broek afveegt, neem ik maar voor lief.

 

Dan laat ze mij los en pakt mijn beide handen vast. “Ik wil kunstje doen”, vertelt ze mij op haar eigen speciale manier. Ik pak haar beide handjes vast en wacht op wat er komen gaat. Ik heb geen idee wat voor kunstje ze wil gaan doen, maar geef haar wel de ruimte om het kunstje te doen.

 

Met haar tong half uit haar mond, klimt ze tegen mijn benen op naar boven. Wanneer ze tot aan mijn middel is geklommen, til ik haar op. Ze slaat haar armen om mijn nek en geeft mij, met dezelfde chocolademond, een kus op mijn wang.

 

“Jij lief zijn”, en met die drie woorden krijgt die kus nog meer betekenis. Wanneer ze samen met haar ouders de afdeling verlaat en ik de chocoladeafdruk op mijn broek zie, weet ik het zeker; werken met kinderen is zo bijzonder.