Knuffel

Een ziekenhuisopname is voor niemand prettig, maar voor een kind moet het vaak extra bedreigend zijn. Een nieuwe omgeving, een vreemd bed, allemaal piepjes en geluiden en dan loopt ook nog eens iedereen in een wit uniform. Het is dan ook niet gek dat veel kinderen het ontzettend spannend vinden om geopereerd te worden.
 
Dat dit meisje het spannend vindt, is meteen duidelijk. Huilend meldt ze zich bij de balie op de afdeling en wanneer ik mijzelf voorstel aan haar, stromen er dikke tranen over haar wangen. “Zullen we naar de kamer gaan?”, vraag ik terwijl ik ook haar ouders een hand geef. Zonder iets te zeggen, pakt ze haar tas van de grond en volgt ze mij zwijgend naar de kamer. Met een plof zet ze haar tas op bed. Een soort startsignaal bij een hardloopwedstrijd, want met de plof op bed komen er nog meer tranen vrij.
 
“Vind je het zo spannend?”, vraag ik terwijl ik naast haar op bed kom zitten. Ze zegt niks, maar knikt. “Zal ik jou een geheimpje vertellen?” Ze kijkt mij voor het eerst aan en knikt weer. “Alle kindjes vinden het heel spannend om hier te zijn. En zelf zou ik het ook heel spannend vinden om geopereerd te worden.”, fluister ik in haar oor zodat ze hopelijk een beetje gerustgesteld is.
 
Het geheimpje lijkt te werken want met de minuut lijkt het meisje meer gerustgesteld. Ik neem uitgebreid de tijd om haar voor te bereiden en haar vragen te beantwoorden. Er lijkt wat rust te komen en de tranen zijn gestopt. Ik verlaat de kamer en geef haar de ruimte zich in haar eigen tempo en op haar eigen manier voor te bereiden op de operatie die komen gaat.
 
Niet veel later word ik gebeld dat het meisje aan de beurt is voor de operatie. “Ga je mee met mij naar boven?”, vraag ik aan het meisje. Meteen komt de spanning weer terug en stromen de tranen over haar wangen. “Zullen we tijdens het naar boven gaan samen een mooie droom bedenken?”. Het meisje knikt en begint meteen met nadenken. “Wat vind jij leuk?” “Op vakantie gaan naar Amerika”, fluistert het meisje. “Wow, dat is een leuke droom.”. “En wie vind jij lief en gaat er met jou mee naar Amerika?”. Het meisje denkt even na voor ze antwoord geeft op de vraag. “Mama, papa en jij”, zegt ze met een glimlach terwijl ze mij vanuit de spiegel in de lift aankijkt.
 
Als we niet veel later op de derde verdieping aankomen, lijkt het meisje rustiger dan toen we nog beneden waren. Nadat ik het meisje op de juiste plek heb gebracht en ik weer terug wil gaan naar de afdeling, hoor ik dat ze mij roept. “Mevrouw, mag ik jou nog een knuffel geven voor ik ga dromen over Amerika?”. “Tuurlijk!”. Ik loop weer terug naar haar bed en niet veel later word ik stevig geknuffeld door het meisje. “Bedankt voor alles mevrouw, ik vind je echt lief”, fluistert het meisje in mijn oor en daarna laten haar armen mij weer los. “Wat was dit een fijne en bijzondere knuffel en ik vind jou ook lief!”, fluister ik haar terug. Ze veegt haar tranen weg en met een glimlach op haar gezicht zwaait ze naar mij, terwijl de deur langzaam achter mij dichtgaat.