Eerste stappen

Na een lange dag op school was hij onderweg naar huis. De route legde hij dagelijks af, alleen ging het bij het oversteken dit keer mis. De tegemoetkomende auto kon hem niet meer ontwijken en raakte hem vol. De klap was enorm en iedereen vreesde voor zijn leven. Met de ambulance werd hij naar het ziekenhuis gebracht, waar hij een tijd op de intensive care heeft gelegen.

En nu ligt hij bij ons op de afdeling.

Wonder boven wonder gaat het beter met hem. Maar ondanks dat hij aanspreekbaar is en de pijn redelijk onder controle is, heeft hij nog een lange weg te gaan. De fysiotherapeut komt twee keer per dag met hem oefenen om te werken aan de overplaatsing naar een revalidatiecentrum. Iedere inspanning is nog erg vermoeiend voor de jongen, waardoor handelingen worden gebundeld. Zo kan hij tussendoor rusten en houdt hij energie over voor de volgende handelingen.

“Als plan voor vandaag had ik bedacht om even op de rand van het bed te komen zitten”, zegt de fysiotherapeut. Ik sta bij het voeteneinde zodat ik de fysiotherapeut en de jongen kan ondersteunen. Ook zijn ouders zijn erbij in de kamer. De fysiotherapeut haalt de deken van hem af en de jongen maakt zich klaar voor het mobiliseren. Ik verhang de katheterzak van de ene kant van het bed naar de andere kant, zodat niets hem belemmert. Langzaam komt hij rechtop zitten, beweegt hij zijn voeten naar de rand van het bed en neemt dan even pauze. Op zijn billen schuift hij naar de rand van het bed. Hij doet zijn benen over de rand en gaat rechtop zitten. Je kunt zien dat zijn lichaam niet meer gewend is om rechtop te zitten: het begint hem te duizelen.“Goed door je neus inademen en door je mond weer uit”, zeg ik in een poging de duizeligheid af te laten nemen. Hij zucht een paar keer diep. “Ben je klaar om te gaan staan?” vraagt de fysiotherapeut. Hij knikt. Ik ondersteun hem door hem mijn hand vast te laten pakken.

De fysiotherapeut staat aan de andere kant en zijn moeder staat achter hem. Zijn vader filmt alles met zijn telefoon, om dit speciale moment vast te leggen. Soepel gaat hij staan. Zodra hij staat, neemt hij weer een moment om op adem te komen.

“Ik wil proberen te lopen”, zegt hij zacht. We kijken hem verbaasd aan.“Denk je dat het gaat?” Hij knikt. Heel voorzichtig verplaatst hij zijn rechtervoet. Hij pauzeert even, haalt diep adem en verplaatst dan zijn linkervoet.

Na het zware ongeluk zijn deze stapjes een groot wonder. Met het filmpje als bewijs en herinnering. Alsof hij een hoge berg heeft beklommen, zijn vlag op de top heeft geplaatst, zodat zijn prestatie nooit vergeten wordt.