Ik ben twee en ik zeg nee

Als je op internet zoekt naar het beste advies na het verwijderen van de keelamandelen, zal je vrijwel overal lezen dat ijsjes eten en koud drinken een goed “medicijn” is. Maar de mensen die ervaring hebben met deze operatie, zullen zeggen dat het helemaal geen pretje is om te slikken na het ondergaan van deze operatie.

 

Wanneer je wat ouder bent, kan het nog zinvol zijn om het belang van het drinken en het eten van ijsjes uit te leggen, maar wanneer je nog jong bent, heeft deze uitleg helemaal geen zin.

 

“Neehee”, roept ze verschrikt bij het zien van de beker gevuld met appelsap. Dikke tranen stromen over haar wangen en om haar woorden kracht bij te zetten, houdt ze haar handjes voor haar mond. De operatie is nu bijna 24 uur geleden en ze weigert te drinken of een ijsje te eten. Van de kno-arts mag zij naar huis wanneer ze op zijn minst één beker drinken op hebt. “Tja”, denk ik. “Dat is makkelijker gezegd dan gedaan”.

 

Samen met haar ouders ga ik op zoek naar een manier om haar toch iets te laten drinken. We proberen een beker appelsap, een beker limonade, een beker melk en een beetje vla, maar zodra ze ook maar iets richting haar mond ziet komen, gaan haar handjes angstvallig voor haar mond. We proberen het zonder dat ik erbij ben en proberen een zo veilig mogelijke omgeving voor haar te creëren. Maar alles blijkt tevergeefs.

 

“Zullen we een ijsje proberen?”, vraag ik hoopvol aan het meisje. Heel voorzichtig knikt ze en hoopvol ga ik even later, met een ijsje, richting de kamer terug. Ik haal het ijsje uit het papiertje en geef het aan het meisje. Even kijkt ze ernaar en neemt heel voorzichtig een likje. Maar zodra ze doorkrijgt dat je ook dit moet doorslikken, geeft ze het ijsje snel weer weg en moet ze ook niks meer van het ijsje hebben.

 

Inmiddels is de ochtend bijna verstreken en is het nog altijd niet gelukt om het meisje een beker te laten drinken. Met een laatste idee ga ik weer terug richting de kamer. Maar echt vrienden heb ik niet gemaakt met het meisje, want meteen schieten haar handjes voor haar mond zodra ze mij in het vizier krijgt.

“Vind jij cadeautjes leuk?”, vraag ik hoopvol aan het meisje. Ik hoop dat ieder kind van twee van cadeautjes houdt en dat dit idee succesvol zal zijn.

 

Hevig knikt ze van ja en voor het eerst die ochtend zie ik een lach op haar gezicht verschijnen. “Als jij de beker met appelsap opdrinkt, gaan wij samen een cadeautje uitzoeken”, beloof ik haar. Ze kijkt bedenkelijk en ik besluit de kamer te verlaten.

 

Nog geen vijf minuten later kom ik het meisje en haar ouders tegen op de gang. Vol trots laat ze de lege beker zien en ook haar ouders kijken opgelucht. Ik pak het krat met cadeautjes erbij en ijverig begint het meisje een cadeautje uit te zoeken. Een echt beloningscadeautje voor haar dapperheid. En zo verlaat niet veel later het meisje de afdeling, samen met haar ouders en in haar handjes houdt ze vol trots haar nieuwe boek vast.