Muziekmobile

Machteloos staat ze naast zijn bedje. Ze wrijft zachtjes met haar vinger tussen zijn ogen, in een laatste poging hem in slaap te krijgen. Het deuntje van een muziekmobile herhaalt zich voortdurend, maar het jongetje valt er niet door in slaap. Onrustig schopt hij met zijn beentjes de deken van zich af en hij begint te huilen. Inmiddels staat moeder al bijna anderhalf uur naast zijn bed en de frustratie begint de overhand te nemen.

Om het jongetje niet nog onrustiger te maken, besluit ik het even over te nemen van moeder. “Ik blijf wel bij hem tot hij slaapt, neem jij je momentje voor jezelf.” Ik zie de twijfel in haar ogen. Aan de ene kant wil ze niets liever, maar ze wil ook bij haar zoon blijven.“Het is echt oké, ik blijf bij hem tot hij slaapt en jij weer terug bent”, knik ik haar bemoedigend toe.

Ze verlaat de kamer en ik blijf achter met het onrustige jongetje. Ik trek aan het koord dat uit de mobile bungelt en het muziekje begint opnieuw. Met mijn vinger wrijf ik tussen zijn ogen en ik neurie het melodietje zachtjes mee. Langzaam verandert zijn houding.

Zijn gebalde vuistjes ontspannen zich. Heel zachtjes raken zijn vingers het matras en zijn benen stoppen met schoppen. Maar dan eindigt het melodietje en vrijwel meteen begint de onrust weer.

Nog een poging. De muziekmobile loopt en de rust keert terug. Langzaam lijkt de slaap het te winnen en ik zie de oogleden van het jochie steeds zwaarder worden. Net zo lang tot hij ze niet meer kan openhouden. Ik blijf wrijven en zet het melodietje nog een keer aan. Het ziet er inderdaad naar uit dat hij slaapt.Voorzichtig haal ik mijn vinger weg van zijn gezicht en besluit naast zijn bed te gaan zitten. Het is alsof hij mijn gedachten kan lezen, want vrijwel meteen opent hij zijn ogen en begint te jammeren.

Ik ga weer naast hem staan, herstart de mobile en begin weer met zachtjes wrijven tussen zijn wenkbrauwen. Het duurt niet lang voor zijn oogjes dichtvallen. Om te voorkomen dat hij meteen weer wakker wordt, herhaal ik het melodietje nogmaals, maar ik trek wel mijn hand terug. Geen reactie. Het lijkt of hij deze keer echt slaapt. Voorzichtig doe ik de bedhekken omhoog, ga zitten naast zijn bed en wacht tot z’n moeder terugkomt. Op het moment dat de mobile stopt met spelen, vult de kamer zich met stilte. En voor de eerste keer deze avond heeft de rust het van de onrust gewonnen.