Reanimatie

Roerloos ligt hij in zijn bed en meteen krijg ik een onderbuikgevoel dat hier iets niet klopt.“Hallo, hoor je mij?” Ik schud aan zijn schouders. Geen reactie.“Hoor je mij?” roep ik nog iets harder en ik houd mijn mond naast zijn oor. Nog steeds geen reactie. Ik druk op de assistentiebel zodat collega’s mij kunnen komen assisteren. Ik houd mijn oor bij zijn mond en focus. Ik kijk of ik zijn borstkas op en neer zie gaan, als teken van een ademhaling. Maar er gebeurt niets. Hij ligt nog steeds roerloos in bed, met zijn ogen dicht. Omdat dit een echte noodsituatie is, wil ik dat er genoeg mensen komen om te helpen. Ik druk de bel vijf seconden in, waarmee de noodbel wordt geactiveerd.

Ik til zijn kin iets omhoog, zet mijn mond om zijn mond en blaas langzaam nieuwe lucht in. Na de eerste beademing kom ik iets omhoog zodat ik zelf weer een nieuwe ademteug kan nemen. Ik blaas een tweede ademteug via zijn mond naar binnen. Ik herhaal dit drie keer en als ik na vijf beademingen nog geen verschil zie, begin ik aan de hartmassage.

Ik rits zijn pyjamahesje open, vouw mijn handen in elkaar en plaats mijn handpalm op het midden van zijn borstkas. Een, twee, drie, vier. In gedachten tel ik de massages die ik geef. Met gestrekte armen, mijn handen gevouwen en in opperste concentratie probeer ik zijn hart weer op gang te brengen. Elf, twaalf, dertien, veertien, vijftien. Na vijftien keer stop ik en plaats ik mijn lippen weer om zijn mond. Langzaam blaas ik weer nieuwe lucht naar binnen. Ik wacht kort, kijk snel of zijn borstkas omhoog komt en neem een nieuwe ademteug. Nog steeds geen reactie. De adrenaline giert door mijn lijf. Ik moet en zal hem weer bij kennis krijgen. Nieuwe serie hartmassages. Ik vouw nogmaals mijn handen in elkaar, plaats mijn handpalm weer op dezelfde plek en begin met masseren. Een, twee, drie, vier, vijf. Kom op, kom op, kom op! zeg ik in gedachten tegen mijzelf. Na vijftien keer stop ik met masseren.

Ik blijf naast het bed staan en kijk de groep in. “Heel goed gedaan, netjes beademd en gemasseerd”, zegt de instructeur.

Gelukkig was dit een oefenscenario en was de jongen in bed een pop. Ik moet er niet aan denken dat ik dit ooit meemaak, maar die garantie is er natuurlijk niet. Daarom is het heel goed dat er veel geoefend wordt, tijdens de lessen op school. En zo blijven wij, alle leerlingverpleegkundigen, ons tijdens de lessen inzetten om het leven van een pop te redden.