Stralende ster

In de zusterpost staat een tafel. Een tafel waaraan gegeten wordt, we koffie drinken en we de dienst vaak beginnen. Nu natuurlijk op gepaste afstand van elkaar. Op tafel staan regelmatig bedankjes van patiënten en hun ouders. Vaak in de vorm van iets lekkers, met een kaart erbij. De kaart die er nu staat, heeft een andere boodschap. Een zeer droevige en verdrietige. Het is een rouwkaart.

Als team van verpleegkundigen en artsen doen wij ieder moment van de dag ons best om kinderen beter te maken, ze hun onbezorgde leven zo veel mogelijk terug te geven. Zodat ze weer kind, zoals anderen kinderen, kunnen zijn. Soms lukt dat niet.

Soms zijn er complicaties, is de aandoening te groot of te complex. En soms gebeurt het dan dat er een kind overlijdt.Dat is veel te oneerlijk, wreed en heeft een grote impact op ons allemaal. Dit meisje heeft in haar korte leventje van net zeven maanden gestreden om beter te worden. Keer op keer kroop ze door het oog van de naald. Na iedere operatie was het spannend: zou ze erbovenop komen? En steeds gebeurde er een wonder.

Complicatie na complicatie. Tegenslag na tegenslag. Het meisje en haar ouders kwamen alles te boven. Tot nu. De laatste ingreep was er een te veel. Haar lichaam was op, moe van het vele strijden, de vele onderzoeken en ontelbare operaties.Kinderen die overlijden, dat is altijd ingrijpend. Het hoort niet.

Maar na het nieuws over dit meisje is de verslagenheid onder het team enorm. Haar hele leven heeft ze bij ons op de afdeling gelegen. Iedereen kende haar en haar ouders en iedereen heeft wel een of meerdere keren voor haar gezorgd. Dan bouw je een band op. Weliswaar blijft die band altijd professioneel, maar toch leer je elkaar meer kennen dan wanneer de opnameduur veel korter is.

Op de kaart lacht het meisje ons tegemoet. Want hoe vervelend de situatie ook was, ze lachte bijna altijd. Met haar stralende oogjes keek ze je dan aan. Kraaiend van plezier wanneer je haar knuffel vasthield.

En nu is er verslagenheid. Dit kleine, dappere meisje heeft veel te kort bij haar ouders mogen zijn. En met de gedachte dat hun wereld op dit moment stilstaat, gaat ons werk door. Hoe lastig dat soms ook is. Er zijn kinderen die onze zorg en aandacht net zo hard nodig hebben. Die een kans hebben om beter te worden en het leven te krijgen dat dit meisje niet heeft mogen hebben. Dit dappere meisje is nu een mooie ster aan de hemel.Een ster die hoog zal stralen, precies zoals ze was.