Superaap

Volledig onder de indruk van wat er allemaal gebeurt, ligt het meisje in bed. Na een hele tijd gewacht te hebben op de spoedeisende hulp, zijn we nu onderweg naar de verpleegafdeling. Samen met mijn collega rijden we het bed door de gangen van het ziekenhuis en de ouders van het meisje, lopen naast het bed.De saaie witte gangen veranderen langzaam in de vrolijke, met tekeningen versierde gangen van de kinderafdeling. We rijden het bed naar een vierpersoonskamer en geven het meisje een plekje bij het raam. Buiten is het donker, en de vele lichtjes in de stad zorgen voor een mooi uitzicht.

Alle kinderen die worden opgenomen in het ziekenhuis, krijgen het speciale ‘Sophia Aapje’. Een pluchen knuffelaap met een superman- cape. Ook bij dit meisje is het aapje een schot in de roos, ze houdt het aapje dicht tegen haar aan. Voorzichtig legt ze het aapje naast haar neer in het bed, met het hoofd op het kussen. “Mag ik een beetje water?”, vraagt ze zachtjes. Ik vul een beker met water, stop er een rietje in en rijk het meisje de beker aan. Voorzichtig drinkt ze een paar slokjes, voordat ze de beker weer teruggeeft.

Ik heb me nog niet omgedraaid, of ze begint al over te geven. Na de eerste golf volgt een zucht van verlichting, maar net als ik denk dat het over is, volgt een tweede golf. Ik kan nog net voorkomen dat het over mijn armen komt, maar zelf zit ze van top tot teen onder. Haar kleren, dekens, handen, armen en gezicht zijn vies geworden. Met een doekje veeg ik het grootste deel weg, zodat haar handen en mond in ieder geval weer schoon zijn. Terwijl haar ouders haar kleren uittrekken, zorgen wij voor een schone pyjama.

Terwijl ze door haar ouders een beetje wordt opgefrist in de badkamer, verschonen mijn collega en ik het bed. Als de lakens schoon zijn, er een schone deken ligt en de vieze lakens alweer in de waszak zitten, komt het meisje de badkamer uit. Lekker opgefrist en in een schone pyjama.Nog altijd onder de indruk van wat er net gebeurd is, blijft het meisje wat stilletjes.

Gelukkig is het superaapje schoon gebleven en ze pakt hem weer vast. Ze kijkt van het aapje naar mij en begint te lachen. “Weet je waarom het aapje nog schoon is?” vraagt ze. Ik schud mijn hoofd. “Weet jij het wel?”

Het meisje knikt hevig.“Omdat het een superaapje is! Hij is weggevlogen toen ik ging overgeven.”“Natuurlijk! Wat een slim aapje zeg!” zeg ik. Het meisje begint te geeuwen en in haar schone bed duurt het niet lang voordat haar ogen dicht vallen. Op weg naar dromen- land, mét het superaapje dicht tegen haar aan.