Vakantiefoto

Boven zijn ziekenhuisbed hangt een foto. Een foto van afgelopen zomervakantie. Breed lachend kijkt de jongen in de camera, een twinkeling in zijn blauwe ogen. De foto is niet zo lang geleden genomen, maar van die lachende, gebruinde jongen is op dit moment niet veel meer over. Als je niet zou weten dat de jongen in het bed dezelfde jongen is als op de foto, zou dat geen moment in je opkomen.Een ritje achter op de scooter bij een vriend liep anders af dan gehoopt. De helm die zijn vriend op had, heeft die vriend veel bescherming gegeven. Maar helaas droeg de jongen zelf geen helm en was de klap op de stoep te groot. Te groot om nu bij kennis te zijn en te reageren op zijn omgeving. Op zijn ouders die niet van zijn zijde wijken. Op zijn vriendin die hoopt dat ze snel haar lieve vriendje terug heeft.

Hij reageert ook niet op ons, de verpleging, als we meerdere malen per dag zijn kamer binnenkomen. Om zijn controles te doen, zijn medicijnen te geven, de sondevoeding te starten of om hem te wassen en te verschonen. Er is geen reactie. En als er door de ouders of door ons niet gesproken wordt, is het ijzig stil in de kamer.

Ik weet niet wat ik het meest confronterend vind aan deze situatie: de jongen in het bed of de foto boven zijn bed. Het contrast is te groot. Dezelfde jongen, maar in een totaal andere conditie.

Vanuit de jongen komt weinig reactie. Alleen bij het op zijn linkerzijde draaien, kreunt hij zacht en gaat zijn rechteroog een beetje open.Veel meer komt er niet en dat maakt het zorgen best lastig. Want heeft hij pijn? Ligt hij lekker? Wat krijgt hij mee van deze situatie? Allemaal vragen waar geen duidelijk antwoord op komt.

Als zijn moeder begint te vertellen over de foto boven het bed, krijg ik een brok in mijn keel. Het gezin dat een maand geleden nog van elkaar genoot op vakantie, en op dat moment geen zorgen had, zit nu hier machteloos naast het bed. Ze houden voortdurend zijn hand vast, praten tegen hem in de hoop dat hij ze hoort en kunnen niet anders dan hopen dat het goedkomt. Dat zij hun zoon weer terug­ krijgen zoals hij was. De goedlachse, gebruinde jongen van de foto.