Verwenochtend

Zondagochtend, wat een kalmte op de afdeling. De dagdiensten in het weekend verlopen vaak rustiger dan doordeweeks en daardoor is er meer tijd voor dingen waar je normaal nauwelijks aan toekomt: een extra praatje met de ouders of een spelletje met

de kinderen. Ook kun je in het weekend vaak uitgebreid aandacht schenken aan de behoeften of wensen van het kind.

Sommige kinderen kunnen door hun aandoening niet praten. Maar hoewel ze dan geen woorden kunnen geven aan wat ze willen of voelen, kun je aan non-verbale communicatie goed merken wanneer ze iets als fijn of juist niet fijn ervaren. Zoals een meisje dat rolstoel- afhankelijk is en vanochtend uit bed wordt geholpen met de tillift.

Ze gaat op de douchebrancard, een vernuftig ding waardoor kinderen met beperkte mobiliteit toch kunnen genieten van de douche. Samen met mijn collega ga ik naar de badkamer aan het einde van de gang om haar eens lekker te wassen. En ja hoor, zodra ze het warme water op d’r haar voelt, verschijnt er een glimlach op haar gezicht. Haar vingers, die eerder nog krampachtig gebogen waren, ontspannen langzaam en ze laat haar armen langs haar lichaam vallen.

Terwijl mijn collega haar lichaam insopt, was ik d’r haar. Zichtbaar relaxed geniet ze van het warme water, de geur van de zeep en onze aanrakingen. Behalve het stromen van het water is het stil in de badkamer. We besluiten de stilte te doorbreken met een muziekje en niet veel later klinkt een zomerse hit door de speakers. De glimlach van het meisje wordt alleen maar groter en ook wij genieten van dit moment.

Nadat we haar van top tot teen hebben gewassen en afgespoeld, draai ik de kraan uit. We drogen haar af en smeren haar daarna in met bodylotion. En zo wordt het een echt verwenmomentje op de zondagochtend.

Ik masseer haar handen en voel hoe haar vingers zich verder ontspannen.

Ze krijgt een schone pyjama aan, we vlechten d’r haar en poetsen haar tanden. Dan helpen we haar in haar rolstoel. Op de kamer zit haar moeder al te wachten. Zodra ze de glimlach van haar dochter ziet, begint ook zij te glimlachen.

“Ze is lekker gewassen en daarna ingesmeerd met bodylotion. En ze vond de muziek heel leuk”, vertel ik.

Wat een voldaan gevoel geeft het om haar zo gelukkig en ontspannen te zien. Ik buig voorover om de rolstoel op de rem te zetten en terwijl ik dat doe, slaat ze haar armen om mijn nek. Een dikke knuffel volgt en dan weet ik het zeker: wat heeft ze hier enorm van genoten.