Dagboekje

Het meisje voor wie ik vandaag zorg, is nog maar zeven weken oud. In die zeven weken is ze nog niet thuis geweest. Na de geboorte werd ze opgenomen op de intensive care neonatologie. Toen ze aangesterkt was, volgde er een operatie en ging ze naar de ICK, de intensive care voor kinderen. Nu gaat het inmiddels zo goed met haar dat ze op de medium care ligt, de afdeling waar ik werk.

Ze heeft in die zeven weken al zo veel mee­ gemaakt. Misschien wel meer dan sommige mensen in hun hele leven. Maar omdat ze nog zo jong is, zal ze zich hier later niets van kunnen herinneren. Ze zal de verhalen van haar ouders en haar grote broers nodig hebben om erachter te komen wat er is gebeurd. Om antwoord te krijgen op de vraag waarom ze een litteken heeft.

Wij, verpleegkundigen, helpen ook mee om de ziekenhuisopname inzichtelijk te maken. Als kinderen bij ons opgenomen worden of overkomen vanaf een ander ziekenhuis of afdeling, hebben ze vaak een dagboekje bij zich: een schrift waarin de verpleegkundigen, maar ook de ouders, schrijven. We schrijven over de momenten waarop we voor ze mochten zorgen, over hoogtepunten, maar ook dieptepunten.

Ook dit meisje heeft een dagboekje. Ik neem het mee naar de zusterpost, zodat ik in alle rust iets voor haar kan schrijven. Het roze schriftje met voorop haar naam is al redelijk gevuld. Naast de geschreven stukjes staat het schriftje ook vol met stickers, foto’s en bijvoorbeeld de plakkers van een monitor.

Lieve, dappere Tess, begin ik mijn verhaaltje. Daarna schrijf ik verder. Ik schrijf over de dagen dat ik voor haar mocht zorgen. Over hoe ze me betoverde wanneer ze met haar kleine lichaam troost zocht en heerlijk bij me in slaap viel. Over het moment waarop ik de voedingssonde mocht verwijderen en ze nu helemaal zonder plakker, draadjes en slangetjes is. Over de momenten waarop ze honger heeft en al zo hard van zich kan laten horen. En zo schrijf ik door. Net zolang tot ik twee pagina’s gevuld heb. "Blijf zo goed je best doen, kleine meid. Dan kun je hopelijk heel snel mee naar huis met je papa, mama en

je twee trotse broers". Ik sluit af met een dikke knuffel en zoek wat stickers uit om erbij te kunnen plakken.

En zo heb ik een aantal herinneringen in haar dagboekje geschreven, die haar later antwoord kunnen geven en haar kunnen vertellen wat er is gebeurd toen ze in het ziekenhuis lag. En met deze verhaaltjes is een simpel schriftje in één klap veranderd in een dierbaar en waardevol boekje voor de kleine, dappere Tess.