Doktertje spelen

Mees is tien en kent het ziekenhuis van binnen en van buiten. Hij had zo’n slecht hart dat er maar één oplossing was: een harttransplantatie. Erasmus MC-Sophia is het enige ziekenhuis in Nederland dat harttransplantaties bij kinderen uitvoert en daardoor komen kinderen uit heel Nederland naar Rotterdam toe. Zo ook Mees.Voor een afspraak in het ziekenhuis moet hij met zijn ouders tweehonderd kilometer rijden. En zo wordt een ‘simpel’ polibezoek al snel een dagvullend programma. En dat vindt Mees jammer. Want zo mist hij veel school en hij heeft school nodig voor het vervullen van zijn grote droom: dokter worden. De meeste kinderen vinden het ziekenhuis maar niks en weten dan ook zeker dat ze daar echt nooit gaan werken.

Maar Mees is vastberaden: later werkt hij in een ziekenhuis.

Vandaag is hij hier voor een hartbiopt. Daarbij wordt het hart onderzocht op tekenen van afstoting. Doordat het donorhart lichaamsvreemd is, moeten artsen goed in de gaten houden of het niet door het lichaam wordt afgestoten, dus zo’n biopt gebeurt regelmatig. Altijd weer een spannend moment voor Mees, en zeker ook voor zijn ouders. Tijdens iedere opname heeft Mees nóg een belangrijk doel: spullen verzamelen die ook maar iets met het ziekenhuis te maken hebben.

Doordat hij al vaak opgenomen is geweest, heeft hij inmiddels al een redelijk uitgebreide collectie. Handschoenen, mondkapjes, schorten, spuitjes, verbandrolletjes, pleisters, gebruikte infuuslijnen, je kunt het zo gek niet bedenken of hij heeft het. Hij vindt het namelijk geweldig om zich te verkleden als dokter en zo alvast te kunnen oefenen. Nu ook weer. Gekleed in een doktersjas zit hij op bed, met een glimlach van oor tot oor.

Iedere dag oefent hij thuis verschillende ‘operaties’ op zijn knuffels en vandaag wil hij aan mij laten zien wat hij al kan. Een grote knuffelhond ligt op het bed. Met een spuitje in zijn ene hand en een watje in zijn andere gaat Mees te werk. Heel nauwkeurig en met opperste concentratie. “Dat was de prik”, zegt hij, als een echte dokter. Hij duwt het gaasje op de poot van de hond. Daarna verbindt hij het netjes met een verbandje en is de ‘operatie’ klaar. Glunderend van trots kijkt hij me aan.

Ook ik ben trots op dit jongetje: wat een bron van inspiratie! Met zijn vele opnames in het ziekenhuis heeft hij ervaring genoeg. En die ervaring gaat hem zeker helpen. Als hij vanaf nu iedere dag oefent met opereren op zijn knuffel en zijn ziekenhuiscollectie nog groter maakt, gaat hij zijn doel behalen. En is hij over een aantal jaar, een fantastische dokter!