Grote broer

Niet alleen werk ik samen met collega-verpleegkundigen en artsen, maar ook met de ouders en verzorgers van het kind. Patient family centered care, noemen we dat bij ons in het ziekenhuis. Die samenzorg vinden we heel belangrijk. Want wie kent het kind nou beter dan de eigen ouders?

Daarom is er twee of drie keer per week een samenzorgvisite. Een moment waarop de ouders samen met de verpleegkundige met de arts in gesprek gaan. In de verzorging voor het kind staan we namelijk naast de ouders. Wij zijn er om ze te ondersteunen, maar ze niets uit handen te nemen. Als ze luiers willen verschonen of flesjes willen geven, laten we ze dat natuurlijk doen. Maar vinden ouders het spannend of willen ze liever dat wij het doen, dan doen wij het. Alles gaat in overleg.

Vandaag zorg ik voor Pip, een klein meisje van vier weken oud. Haar hele leventje ligt ze al in het ziekenhuis en haar ouders wijken niet van haar zijde. Net als Lev, haar grote broer. Haar trotse grote broer. Bij alles wat er gebeurt, is hij erbij.Terwijl papa de luier van Pip verschoont, staat Lev op de stoel naast het bedje. Hij is bijna drie. Op zijn tenen kan hij net over de rand kijken. Alles houdt hij in de gaten. “Pip poep”, roept hij lachend.

Ondertussen maak ik een flesje klaar. Zo kan Pip na het verschonen meteen gevoed worden. Als de luier eenmaal om zit, moeten we nog even besluiten wie het flesje gaat geven: papa of Lev, maar moeilijk is die keuze niet. Lev staat erom te springen! Hij gaat in de grote stoel zitten die op de kamer staat en voorzichtig leg ik Pip op een kussen op zijn schoot.Trots zit hij daar,dat kleine jongetje met zijn nog veel kleinere zusje. Als een echte grote broer geeft hij haar het flesje.

Papa zit er glunderend naar te kijken. Hij pakt zijn telefoon en maakt een foto.“Die stuur ik naar mama”, zegt hij.“Dit moet ze zien.” Terwijl ik intussen het bedje van Pip verschoon, aanschouw ik hoe Lev daar zit. Net als ik klaar ben met het bedje, is Pip klaar met haar fles. “Zullen we Pip weer in bed leggen?” vraagt papa aan Lev. “Nee”, antwoord Lev duidelijk. Hij is niet van plan zijn zusje nu alweer terug te geven.“Ik wil kroelen”, voegt hij eraan toe.

Als ik niets meer kan doen, verlaat ik de kamer. Pip op schoot bij Lev en papa naast zijn twee kinderen. En terwijl ik naar de zusterpost loop, weet ik door dit moment nog zekerder dat het mooi is om te kunnen samenwerken met ouders. Of in dit geval met grote broers.