Sinterklaas

Ik loop achter de moeder aan de kamer binnen. De tranen staan nog in de ogen van het meisje op moeders arm. Er moest een neusmaagsonde ingebracht worden en om de kamers van de kinderen veilig te houden, doen we vervelende handelingen in de behandelkamer. Die is aan het einde van de gang en heeft een vliegtuig in het plafond, er liggen leuke boekjes en er staat een groot apparaat met lichtjes. Maar ondanks alle afleiding blijft het inbrengen van zo’n sonde vervelend, zeker bij kleine kinderen. Vaak vloeien er dan ook tranen. “Wat heb jij dat goed gedaan. Je was zo stoer”, zeg ik tegen het meisje dat inmiddels in haar bed ligt. Maar met mijn actie van net heb ik even geen vrienden gemaakt. Ze kijkt me bang aan en stopt haar speen in haar mond. Zo zit ze in haar bedje. Sabbelend op haar speen, met haar knuffel in haar hand.

Ik controleer of de sonde goed in de maag ligt door een beetje maagsap op te trekken en de pH te bepalen. Ik spuit het maagsap op het stripje en zie dat al snel blauw verkleuren: een teken dat de sonde goed zit. Ik vul het systeem met de sondevoeding, stel de voedingspomp in en sluit het systeem op de sonde aan. Het meisje volgt me met haar ogen, ze verliest me geen seconde uit het oog. “Klaar!” zeg ik en ik start de pomp. “Filmpje.”Terwijl ze het zegt, valt haar speen uit haar mond. Haar moeder pakt de tablet en het meisje laat haar knuffel los. Twee handjes reiken naar de tablet. Met een twinkeling in haar ogen kijkt ze hoe haar moeder de juiste app opstart. Ze weet al welk filmpje er gaat komen. Haar kleine vingertje gaat behendig over het scherm en klikt het eerste filmpje aan. “Zie ginds komt de stoomboot, uit Spanje weer aan.” Het vrolijke kinderliedje klinkt uit de tablet. Op het scherm komt de stoomboot voorbij, met daarop de vrolijke Pieten en natuurlijk Sinterklaas. “En rijd dan niet stilletjes ons huisje voorbij.” Zodra het muziekje stopt, klikt het meisje het volgende filmpje aan en opnieuw klinkt er een vrolijk sinterklaasliedje door de kamer.

Ze gaat zo op in de filmpjes, dat ze allang vergeten is dat ze net zo verdrietig was. En even later is ze weer gewoon net zoals alle anderen van haar leeftijd: volledig in de ban van het grote kinderfeest.