Twinkeling

Lina is twaalf jaar en opgenomen op de afdeling. Haar verhaal vind ik schrijnend. Lina is bekend Kanker. Na de diagnose volgden er verschillende behandelingen. Alles met het doel om de Kanker te verslaan. Maar het gevecht is oneerlijk en de Kanker was sterk. Zo sterk, dat Lina inmiddels verschillende uitzaaiingen heeft. Bijna overal in haar lichaam zijn er wel uitzaaiingen. En hierdoor is er geen genezing meer mogelijk. Lina komt te overlijden en gaat deze oneerlijke strijd verliezen. Nu is Lina opgenomen met veel pijn. Zoveel pijn, dat ze verschillende pijnmedicatie heeft gekregen. Inmiddels weten wij dat de pijn wordt veroorzaakt door een nieuwe uitzaaiing. Het is oneerlijk en verdrietig dat Lina dit allemaal moet meemaken, als meisje van twaalf.

Lina is veel alleen. En dat vinden, mijn collega en ik, moeilijk om te zien. ‘Zullen we een spelletje met haar gaan spelen?’. Mijn collega kijkt mij vragend aan. Ik ben dol op spelletjes en het is een mooie manier om Lina zo wat aandacht te kunnen geven. "Goed idee! Ik voeg nog even iets toe aan mijn rapportage en dan kom ik", antwoord ik. Niet veel later ben ik klaar en ga ik naar de kamer van Lina. Daar speelt zij, samen met mijn collega, een spelletje Rummykub. Lina geniet zichtbaar en heeft een lach op haar gezicht. Geconcentreerd kijkt ze naar de stenen op tafel en vervolgens naar de stenen op haar plankje. “Zal ik je helpen?”, vraag ik aan haar. “Dan gaan we samen winnen”. Ik knipoog naar Lina en ze begint te stralen. Ze heeft een twinkeling in haar ogen en woorden zijn overbodig. Ik ga naast Lina staan en help haar met het spelletje. Een voor een leggen we de stenen op tafel en wordt het plankje langzaam leeg. Terwijl Lina helemaal opgaat in het spel, kijken mijn collega en ik elkaar aan. Zonder iets te zeggen, weten we precies wat we allebei bedoelen. Wat is het mooi en waardevol om Lina zo vrolijk te zien. Als Lina weer aan de beurt is en haar laatste steen wegspeelt, is het spelletje klaar. Wij hebben gewonnen. Lina lacht en kijkt eerst naar mijn collega en vervolgens naar mij. “Gewonnen!”, roep ik blij. “Goed gedaan!”.                                                                             Ik geef haar een high five om de overwinning te vieren. Het blijft bij dit ene spelletje, want Lina is moe. Moe van het spelen en ze heeft behoefte aan rust. Met elkaar ruimen we het spelletje op. Als Lina niet veel later rustig in bed ligt, sta ik met mijn collega op de gang. Beide onder de indruk van het plezier en de dankbaarheid van Lina. Met een simpel spelletje Rummykub heeft ze de aandacht gekregen die ze verdient. En wij? Wij zullen Lina voor altijd herinneren als het meisje met de lach op haar gezicht en de twinkeling in haar ogen.