🖤

Er kunnen zijn op de momenten waarop dat het hardst nodig is, geeft veel voldoening. Iemand zien opknappen en vervolgens beter de afdeling verlaten als toen ze de afdeling opkwamen, is het doel van mij als verpleegkundige. Het geeft een goed gevoel om te zien wat je bereikt hebt. Maar soms gaat dat helaas niet zo. Dan knapt het kind niet op en wordt het kind niet meer beter. En dat bericht moet dan, middels een slechtnieuwsgesprek, worden besproken met ouders. Samen met de arts ben ik onderweg naar de ouders van Mila.                   Na maanden onzekerheid, is er nu eindelijk duidelijkheid. Er is een diagnose gevonden. Alleen is deze diagnose, niet de diagnose wat vooraf door iedereen werd gehoopt. De diagnose die Mila heeft, is niet te genezen en dat betekent dat Mila niet oud zal worden. Niet eerder heb ik bij een slechtnieuwsgesprek gezeten en ik weet dus niet goed wat ik kan verwachten. Ik verwacht dat het een emotioneel gesprek gaat zijn, maar ik weet niet hoe ik daar zelf op zal reageren. Een tikkeltje gespannen ben ik daarom wel.                                            Samen met de ouders kiezen wij een rustig plekje uit. Daar waar we niet zomaar gestoord worden en wij in alle rust met ouders kunnen praten. Zodra iedereen zit en de deur dicht is, begint de arts het gesprek. “Ik had gehoopt ik dit gesprek nooit met jullie had hoeven voeren, maar het is helaas waar wij eerder al bang voor waren”. Op het moment dat de arts die woorden uitspreekt, zie ik de hoop bij ouders wegvallen. Het laatste beetje hoop dat zij nog hadden. De hoop dat wij het mis zouden hebben. Dat er totaal iets anders met Mila aan de hand is en dat Mila wel te behandelen is. Maar de waarheid is veel harder. “Uit alle onderzoeken die zijn gedaan, komt deze diagnose naar voren”, vervolgt de arts het gesprek. “En helaas weten wij ook, dat er voor deze ziekte geen behandeling is en dat Mila helaas niet oud gaat worden”. Het voelt alsof er een baksteen in mijn maag ligt. De arts laat een stilte vallen en wij kijken naar ouders                                                       . En dan breken ze. Het verdriet is hartverscheurend en ik voel mijn eigen verdriet ook opkomen. Wat is het moeilijk om deze ouders zo verdrietig te zien. Wat is het oneerlijk dat Mila niet beter kan worden. En wat vind ik mijn werk op dit moment helemaal niet leuk. Ik wissel een blik met de arts en ook zij heeft tranen in haar ogen. Mila’s ouders zoeken troost bij elkaar, terwijl het verdriet alsmaar groter wordt. Wij geven ouders de ruimte om het verdriet er te laten zijn. “Wat is de verwachting?”, vraagt moeder tussen haar tranen door. De arts haalt haar schouders op. “Dat durf ik niet te zeggen. We verwachten niet dat het heel snel zal gaan. Maar we moeten wel denken aan maanden”. Moeder knikt alsof ze het begrijpt, terwijl ze haar man stevig vast houdt. Tijdens de rest van het gesprek wordt het plan besproken voor de rest van deze opname. Na het gesprek, laten wij ouders even samen in de kamer en loop ik met de arts terug naar de afdeling.                    Samen slaken wij een diepe zucht. Wat was dit heftig en indrukwekkend. En ondanks dat Mila niet beter de afdeling zal verlaten, kan ik er wel voor Mila en haar ouders zijn. En is de voldoening, misschien daarom wel, nog niet vaak zo groot geweest.