Ontspanmoment

Tessa is 1,5 jaar oud en opgenomen bij ons op de afdeling. Door een nog onbekende ziekte, heeft Tessa veel onrust. Zoveel onrust dat ze weinig slaapt, haar spieren continue zijn aangespannen en ze veel huilt. Toen ze ook niet meer groeide en ze steeds vaker niet meer te troosten was, werd ze bij ons opgenomen. Hier observeren wij haar onrust. Maar doordat Tessa ook een verstandelijke beperking heeft, is het moeilijk om contact met haar te maken. Ze kan nog niet praten en dat maakt het er niet gemakkelijker op.                                              Samen met een collega zorg ik voor Tessa en ondanks dat ze een goede nacht heeft gehad, is ze al wakker als wij onze dienst beginnen. Haar benen zijn gestrekt, haar vuisten gebald en ze jammert. Het lijkt op huilen, maar ze heeft geen tranen. Door haar onrust transpireert ze veel en haar bed is drijfnat. Haar haren plakken op haar gezicht en er hangt een muffe lucht. Samen met mijn collega besluiten we haar lekker in bad te doen. Mijn collega vult het badje met lekker warm water, terwijl ik Tessa uitkleed. Doordat haar spieren zo gespannen zijn en haar lichaam klam is van het zweet, is dat nog niet eenvoudig. Ik probeer haar armen te buigen, zodat ik haar romper uit krijg. Als ze helemaal bloot is, pak ik haar op en houd ik haar tegen mij aan. Vrijwel meteen voel ik dat ze ontspant.                                                                   Ze legt haar hoofd op mijn schouders en laat haar benen hangen. Ik draai haar om, zodat haar hoofd op mijn arm rust en stop haar in het warme water. Even moet ze wennen en spant ze alles weer aan. Haar benen zijn kaarsrecht en als een plank staat ze in het badje. Hierdoor is het moeilijk om haar vast te houden. Terwijl ik mijn best moet doen om haar goed vast te houden, dompelt mijn collega haar zachtjes onder met water.                                                                                                                                                                                                              Langzaam neemt de spierspanning af. Tevreden zit ze in het badje en kijkt om haar heen. Hoe langer ze het warme water voelt, hoe rustiger ze wordt. Ze geniet duidelijk van het badje. “Wat is dit lekker he?!”, zeg ik tegen haar. Of ze begrijpt wat ik zeg, weet ik niet.          Maar ze antwoordt met een grote lach. Zo’n grote lach, dat er twee tandjes tevoorschijn komen en haar ogen twinkelen. Ik kijk mijn collega aan en ondanks dat we niets zeggen, denken wij precies hetzelfde. Wat hebben wij mooi werk en wat genieten wij van dit baddermoment. Als ze helemaal lekker schoon is en de hele kamer zich heeft gevuld met Zwitsal, til ik haar weer uit het bad. Ik droog haar af, smeer haar in met bodylotion en trek schone kleren aan. Als ze daarna heerlijk schoon en aangekleed is, pak ik haar weer op.                                                                     Al snel houdt ze haar hoofd weer tegen mij aan, ontspant ze nog meer en is ze rustig en tevreden. Volop aan het nagenieten van het warme badje, ligt ze tegen mij aan. Ik geniet van het warme lichaam op mijn borst en de Zwitsal-geur die om haar heen hangt.                                  Als ze daarna rustig in bed ligt en mijn collega en ik teruglopen naar de zusterpost zijn wij voldaan. Dankbaar dat wij dit voor Tessa hebben kunnen doen.                                                                                                                                                                                                                                  En de grote glimlach en haar twinkelende ogen, zitten voor altijd in onze herinnering.