Achthonderd gram

“He wat toevallig dat jij nu hier werkt!”. Ik draai mij om en kijk in het lachende gezicht van een vader en een moeder en in het verbaasde gezicht van het kleine meisje. Er gaat niet meteen een belletje rinkelen en ondanks dat de moeder mij vaag bekend voorkomt, weet ik niet zo snel waarvan. Op zich ook niet gek als ik mij bedenk hoeveel verschillende mensen ik al gezien heb. Door mijn verschillende stages heb ik honderden patiënten leren kennen, heb ik veel families gezien en daarnaast heb ik ook veel nieuwe mensen ontmoet buiten het werk om. Dit alles bij elkaar zorgt ervoor dat ik nog steeds niet direct weet waar ik de ouders en het kindje van ken.

 

“Zij was toen bijna achthonderd gram”, zegt de moeder nog steeds in poging het belletje te laten rinkelen. En ineens weet ik het. Ineens weet ik waar ik de vader en de moeder van ken en weet ik ook dat het totaal niet vreemd is dat het meisje mij niet bekend voor kwam. Zij zat toen immers nog veilig in de buik van de moeder en langzaam vallen alle puzzelstukjes op hun plek.

 

Ik herinner mij de situatie nog heel goed. Ik zie de onzekerheid en de angst bij de ouders weer voor mij. De onzekerheid waar zij mee te maken hadden toen bleek dat hun ongeboren meisje een grote groeiachterstand had en het nog maar de vraag was of zij het ging redden. Ik herinner mij die keer dat ik samen met de ouders naar de Neonatologie ging om de ouders een kijkje te geven van de zaal waar hun meisje naar toe zou gaan. De impact dat het op ze had, maar vooral ook op mij had. De ijzige stilte die daar hing, de veel te kleine baby’s die daar in couveuses lagen, staan op mijn netvlies gebrand.

 

Maar ik herinner mij ook de momenten waarop er gelachen werd. Ik herinner mij de klik die er vrijwel meteen was en ook de oprechte interesse die zij in mijn opleiding hadden. En wat voelt het bijzonder om ze nu hier te zien, stralend en met hun dochtertje op de arm.

 

“Dat is lang geleden zeg. Hoe oud is ze is nu?”, vraag ik uit oprechte interesse. “Bijna 1,5”, antwoord een glunderende moeder mij terug. Anderhalf jaar geleden dat zij in onzekerheid waren en waar ik voor moeder mocht zorgen tijdens mijn stage op de verloskunde. En nu waren zij hier ter observatie van hun dochtertje en stonden zij op het punt naar huis te gaan, tot ze mij voorbij zagen lopen.

 

“Bijzonder dat jullie mij nog zo herkende”. “Inmiddels ben ik afgestudeerd en werk ik dus hier op de kinderafdeling”, zeg ik nog steeds een beetje verwonderd. “We herkende je meteen en zullen je ook niet zo snel vergeten”, antwoordt dit keer de vader.

Een tijdje staan we zo tegen over elkaar en na het afronden van het gesprek, gaan zij weer lekker terug naar huis.

 

De rest van de dag denk ik steeds terug aan het kleine meisje van toen, van nog geen achthonderd gram en aan de bijzondere ontmoeting van vandaag.