Dapper-diploma

Het is tegen de ochtend als ik de kamer op loop. Zowel het meisje als haar mama zijn beide wakker, waardoor ik niet hoef te fluisteren. Vanuit de rapportage had ik al gelezen dat het tijdens de avonddienst een heel karwei was geweest om het meisje twee zetpillen te geven en ik ben daarom benieuwd hoe het deze keer zal gaan. Ik ga op mijn hurken naast het bed zitten, zodat ik op gelijke hoogte met het meisje ben. “Heb je lekker geslapen?”, vraag ik haar eerst. Ze draait meteen haar hoofd weg en antwoord niet op mijn vraag. “Ik heb aan haar verteld, wat je zo zou komen doen.”, zegt moeder nog half slaperig, terwijl ik nog steeds contact probeer te krijgen met het meisje.

 

“Ik kom je twee zetpillen geven, zodat je geen pijn meer hebt”. “Een soort toverpillen”, voeg ik eraan toe. “NEE!” Vrijwel meteen begint het meisje te gillen en ik ben op dat moment blij dat ze alleen op de kamer ligt en dus niemand anders wakker maakt. “Rustig maar, meisje”, zeg ik in een poging haar te kalmeren en ik wrijf met mijn hand door haar haren. Het gillen stopt en met bange ogen kijkt ze mij aan. “Zullen we samen tot twintig tellen?”, vraag ik haar. “En wanneer we dan bij twintig zijn, is het klaar en ga ik weer weg”. Ze kijkt mij even twijfelend aan, maar schudt dan haar hoofd.

 

“We doen het net zoals gisteravond”, zegt mama in een poging haar te overtuigen. Maar ook dit keer schudt zij haar hoofd. “Ik wil naar huis”, jammert het meisje voorzichtig terwijl de tranen over haar wangen stromen. “Wanneer je nu twee pilletjes in je billen krijgt, heb je geen pijn meer. En alleen wanneer je geen pijn hebt, mag je weer lekker naar huis toe”, antwoord ik. Maar ook dit lijkt geen effect te hebben, want nog steeds weigert ze de zetpillen. Ondanks dat ik het moeilijk vind haar zo bang en verdrietig te zien, weet ik dat de zetpillen nodig zijn en ik dus door moet zetten. “Wil je dat mama het doet of wil je dat ik het doe?”, vraag ik om haar zoveel mogelijk zelf te laten beslissen. Zonder iets te zeggen, wijst ze haar mama aan. “Wat goed! Dan gaan wij samen tot twintig tellen en dan is het klaar”, zeg ik terwijl ik de deken langzaam van haar af haal. Maar meteen begint ze weer te gillen en spartelt ze met haar benen.

 

“Het moet nu gebeuren, liefje”, zegt haar mama geruststellend, maar ik zie aan haar hoe moeilijk ze het vindt om haar dochtertje zo te zien. Het meisje ligt snikkend in bed en ik doe nog een laatste poging haar te kalmeren. “Waar ben je bang voor?”, vraag ik haar? “Dat het pijn doet. Ik wil geen pijn meer”, fluistert ze zachtjes. “Ik beloof je dat deze pilletjes helpen tegen de pijn en we gaan heel voorzichtig doen, zodat je het bijna niet voelt. Goed?”. Ze knikt ja en even ben ik opgelucht. Maar zodra we haar op haar zij draaien, begint ze weer te gillen. “Luister eens eventjes”, zeg ik terwijl ik weer naast haar bed kniel. “We doen twee zetpillen in je billen en dan beloof ik dat ik iets speciaals voor jou heb, goed?”. Nog steeds verdrietig knikt ze ja en niet veel later is het gelukt om haar de zetpillen te geven. “Wat ben jij dapper! Ik ga mijn verrassing voor je pakken en dan kom ik terug.”. Ik verlaat de kamer en zie op de klok dat er bijna een half uur verstreken is.

 

Niet veel later ga ik weer naar haar toe. “Kijk eens, speciaal voor jou. Omdat jij zo ontzettend dapper bent. Een speciaal dapper-diploma voor jou én ook een beetje voor mama, want ook mama is heel dapper geweest”. Ik overhandig haar het diploma en trots neemt ze het in ontvangst. De angst en het verdriet van net, is ze in een klap vergeten.