High five

“Jesse is vandaag nog niet gewassen, wil jij mama daar misschien bij ondersteunen?” Mijn collega kijkt mij vragend aan. “Tuurlijk wil ik dat”, zeg ik terug en ik hoop dat ik met mijn woorden vertrouwen uitspreek naar de mama toe. Maar vooral ook naar Jesse toe, een jongetje van vijf wat getroffen is door een herseninfarct en nu moet leren omgaan met de halfzijdige verlamming. “Ik ga de spulletjes verzamelen en dan kom ik terug”, zeg ik terwijl ik de deur open.

 

Op de gang krijg ik de kriebels. Van mijn vorige stage weet ik hoe ik mensen kan helpen na een herseninfarct. Dit waren mensen van middelbare leeftijd en dus geen jongetje van vijf. De twijfel slaat een beetje toe, maar ik wil Jesse ook dolgraag helpen. “Je koos niet voor niks voor een baan in het kinderziekenhuis”, spreek ik mijzelf streng toe. “Jij kan dit!” en met alle benodigdheden ga ik weer terug naar Jesse.

 

“Wil je dat mama jouw gezicht wast of wil je dat ik jouw gezicht was?”, vraag ik aan Jesse. Of dat gebruikelijk is om te vragen aan kinderen weet ik eigenlijk niet, maar het voelt voor mij op dat moment het beste. Veel kinderen vinden de “witte pakken” maar niets en dus lijkt het vertrouwen opbouwen het belangrijkst voor dit moment. Jesse wijst naar mama en ik rijk haar een washandje aan. Mama wast met veel liefde haar zoon en Jesse verliest mij niet uit het oog. Hij houdt alles nauwlettend in de gaten en bepaalt wie hem mag wassen.

 

“Welk shirt wil je aan?”, vraagt mama terwijl ze twee shirts omhooghoudt. Ik zie een Angry birds shirt en een voetbalshirt. De keuze is snel gemaakt; het voetbalshirt. “Is dat jouw lievelingsclub?”, vraag ik aan Jesse. Hij draait zijn hoofd naar mij toe en ik zie hem nadenken. Hij kijkt mij aan en knikt vervolgens instemmend. “Wat leuk!”, zeg ik en ik zie een voorzichtige glimlach komen op zijn gezicht.

 

“FC Barcelona boft met zo’n kanjer in hun team. Ik vind je een echte kampioen”. De voorzichtige glimlach van net, is veranderd in een grote lach en met twinkelende ogen kijkt hij zijn mama aan. “En ik ben ook heel trots op jou”, antwoordt mama terug.

 

Jesse geeft zijn mama een high five en draait zijn hand vervolgens naar mij toe.

Een high five die ik misgelopen had als ik mijn twijfels en onzekerheid niet op zij had gezet. Maar ook laat de high five zien dat Jesse mij meer is gaan vertrouwen.

En dus is die high five het symbool voor de overwinning van ons allebei!