Tegeltjeswijsheid

Soms zijn er patiënten die uitspraken hebben, waarvan je daarna wel twee keer de geboortedatum gaat checken om zeker te weten dat die uitspraak echt werd gezegd door die patiënt. Een uitspraak die je bij blijft, die je de rest van de dag, van de avond en die dag daarna achtervolgd en niet uit je gedachte gaat.

 

Net na een operatie zijn de meeste kinderen nog wat slaperig, nog suf en niet in voor een praatje. Maar dit keer is het anders. Het meisje waar ik voor zorg zit rechtop in bed wanneer ik de verkoever op loop en ook bij terugkomst op de afdeling is zij goed wakker. Meteen is er oprechte interesse in mijn werk en worden er veel vragen gesteld. “Wij hebben zoveel respect voor jullie werk”, hoor ik haar moeder zeggen terwijl ik de bloeddrukband om haar arm doe. “Is het niet moeilijk met al die zieke kindjes?”.

 

Ik laat de vraag even op mij inwerken en geef pas antwoord wanneer de bloeddruk gemeten is. “Tja, het maakt soms wel impact. Maar wat ik zo verwonderd vind, is dat zieke kinderen lang niet altijd bezig zijn met hun ziekte en ook gewoon spelletjes willen spelen zoals andere kinderen”, zeg ik om antwoord te geven op de vraag. Het lijkt alsof zowel moeder, als het meisje, mijn antwoord op hun in laten werken want het blijft een moment stil.

 

Een stilte die ik mooi kan benutten om de temperatuur te meten, de controles te noteren in mijn aantekeningenboekje en het boekje ook weer op te bergen in mijn zak. Ik ruim de bloeddrukband op, rijd de controlepaal richting de deur en vraag “kan ik nog iets voor je doen op dit moment?”. Ze schudt van nee en ik leg haar het alarmsysteem uit waarmee ze mij kan roepen op het moment dat ze mij nodig heeft.

 

Nog altijd is er geen reactie gekomen op mijn antwoord en net alsof ze aanvoelt dat ik daarover dacht, zegt ze “hoe jong of oud je ook bent, ziek zijn overkomt ons allemaal”. En zulke wijze woorden uit de mond van, dit nog relatief jonge, meisje had ik niet verwacht en verrassen mij dan ook enorm. Met de woorden “wat heb je dat mooi gezegd”, loop ik de kamer uit en de rest van de dag en ook de dagen erna, kan ik mij die spreuk nog precies herinneren. Ik denk ook dat deze wijze woorden van dit jonge meisje, mij nog lang bij zullen blijven en maken dat het werken op een kinderafdeling zo bijzonder is.